Πειθαρχημένη Διαβίωση

Μαίρη Βούλγαρη

Ο Γιάννης Παναγιωτόπουλος ήταν από την κατηγορία των λιγοστών ανθρώπων που όπως λέει ο ποιητής: Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες. Ποτέ από το χρέος μη κινούντες• δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις, αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία• γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι, πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε• πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες, πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους. Και περισσότερη τιμή τους πρέπει όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν) πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος, κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε. Λίγα λόγια από την συγγραφέα. Την έκδοση του βιβλίου αποφάσισε ομόφωνα όλη η διοίκηση του Μουσείου των Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων Ελλάδος, για να τιμήσουν την δράση του φίλου και συνάδελφού τους Γιάννη Παναγιωτόπουλου και τα 35 χρόνια απουσίας του. Στο μουσείο του ΗΣΑΠ στον Πειραιά υπάρχει ένας χώρος για εκείνον, με φωτογραφίες και έγγραφα που συνέλεξε με πολύ αγάπη ο φίλος και συνάδελφός του, Μανώλης Φωτόπουλος, ιδρυτής και διευθυντής του Μουσείου. Ήταν η συγκυρία τέτοια, έκπληξη και συγκίνηση, την ημέρα που βρέθηκα σ’ αυτόν τον χώρο και μου έδειξε με περηφάνια όσα είχε περισυλλέξει για τον κοινό μας φίλο. Έτσι πήραμε την απόφαση αξιοποιώντας μνήμες φίλων και υλικό, να φτιάξουμε ένα βιβλίο για τον Γιάννη. Είναι μεγάλη μου τιμή και χρέος που αξιώθηκα να γράψω λίγα λόγια για έναν αφανή ήρωα, για να μην χαθεί στην λήθη του χρόνου, για να μείνει ελπίζω παράδειγμα για τους επόμενους… Η λήθη σαρώνει τα πάντα, ιδίως αυτούς που αγωνίστηκαν για το σύνολο θυσιάζοντας την ζωή τους. Δυστυχώς η ιστορία δεν θα γράψει ποτέ γι’ αυτούς, γιατί την ιστορία ανέκαθεν την γράφουν οι θύτες και όχι τα θύματα και έχουν κάθε λόγο να την παραποιούν ή να την διαγράφουν όταν δεν τους συμφέρει! «Οι επικίνδυνοι» κάθε εξουσίας επιβάλλεται να διαγράφονται από τα μητρώα των ζωντανών με κάθε μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο! Γιατί «οι επικίνδυνοι» έχουν λευκό ποινικό μητρώο, δεν έκλεψαν, δεν πρόδωσαν, δεν κάνανε εγκλήματα. Δικάζονται και καταδικάζονται μόνο για τις ιδεολογίες τους, τα πιστεύω τους και το δίκαιο! Και σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, εκείνο που λείπει από την ζωή μας είναι τα «καθάρια πρότυπα». Ιδίως για τα παιδιά μας που θα κληρονομήσουν το απέραντο χάος που εμείς συνειδητά ή ασυνείδητα δημιουργήσαμε. Είμαστε υπόλογοι! Τους χρωστάμε μια μεγάλη συγνώμη γι’ όσους και για όσα ιδανικά δολοφονήσαμε με την σιωπηρή αποδοχή ή ανοχή μας. Από συμβιβασμό, ωχαδερφισμό, ιδιοτέλεια, συμφέρον, φόβο, δειλία… Ανθρώπινες αδυναμίες θα μου πείτε.. Ελπίζω όσοι έδωσαν την ζωή τους γι’ αυτά να τις δουν με γενναιοψυχία και να τις κατανοήσουν…. Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους φίλους που με τις μαρτυρίες τους βοήθησαν να γραφεί αυτό το βιβλίο μια και ο Γιάννης δεν ήταν εδώ να μας τα διηγηθεί. Τον κύριο Μανώλη Φωτόπουλο για το κομμάτι της ζωής του Γιάννη ως συνάδελφος, συνδικαλιστής και φίλος. Τον κύριο Γιώργο Φαρσακίδη που απλόχερα μου χάρισε τις μνήμες, τα υπέροχα βιβλία του και εικόνες από το κομμάτι της εξόριστης κοινής ζωής τους, καθώς και τους πίνακες που το κοσμούν. Με αγάπη Μαίρη